Hastane ve yoğun bakım sonrası travmalar: EMDR ile deneyimim

Diğer ebeveynlere yardımcı olabilecek önemli bir şeyi paylaşmak istedim.

Oğlumuz 5 ay hastanede kaldı, bunun 4 ayı yoğun bakımdaydı. Bu dönemde, kimsenin yaşamaması gereken şeyleri yaşıyorsunuz.

Ayrıntılara girmeden, çok zor anlar oldu. Kurtulamayan çocuklar. Şiddetli durumlar. İz bırakan görüntüler.

Sonradan, iyi olmadığımı fark ettim. Bazı sesler beni hemen oraya geri götürüyordu. Bazı görüntüler tekrar tekrar geliyordu. Kontrol edilemezdi ve günlük yaşamda çok zor geliyordu.

Bu yüzden EMDR adlı bir terapi yapmaya karar verdim.

Somut olarak, 80'lerin sonunda geliştirilen, beynin travmatik anıları "sindirmesine" yardımcı olan bir yöntemdir. İlke basit: Bilateral stimülasyonları (göz hareketleri, sesler veya dokunmalar) takip ederken zor bir anıyı düşünüyorsunuz.

Bu, beynin bilgiyi yeniden işlemesine olanak tanır, biraz onu doğru şekilde "sınıflandırır" gibi. Anı kaybolmaz ama duygusal yükünü kaybeder.

Benim durumumda çok etkili oldu. Anılar hala orada ama artık beni boğmuyor. Sesler artık o anlık tepkileri tetiklemiyor. Sanki tüm bunlar nihayet "arşivlenmiş" gibi.

Uzun bir hastane yatışı, yoğun bakım veya herhangi bir zor durum yaşadıysanız ve bunun içinizde kaldığını hissediyorsanız… bununla yalnız kalmayın.

Çözümler var.